wtorek, 23 września 2014

kartka z przekazem

znów trochę poezji..



kolory - jak to u mnie często bywa - naturalne, plus stary papier, sznurek, motyl wycięty z kory.. tak lubię ;)


PS. Pierwszy dzień jesieni witam porządnym katarem i aspiryną ;/
Słońce, gdzie jesteś?!

5 komentarzy:

  1. Piękna i niezykła. ;) Wiersz jest ujmujący. ;)

    OdpowiedzUsuń
  2. Piękna. Uwielbiam takie w naturalnej kolorystyce:)

    OdpowiedzUsuń
  3. ale genialny naturalny klimat :) a wiersz poruszający :)

    OdpowiedzUsuń